Życie duchowe

karmelity świeckiego

Ze Statutu OCDS prowincji warszawskiej:

  1. Członek Wspólnoty OCDS jest powołany do przeżywania własnego życia jako świadomej relacji przyjaźni z Panem Bogiem. Z tego względu zobowiązuje się:
    1. żyć w obecności Bożej (1Krl 17,1),
    2. codziennie uczestniczyć, w miarę możliwości, w Eucharystii (K 24),
    3. odprawiać przynajmniej półgodzinną modlitwę myślną lub medytację nad Słowem Bożym w ciągu dnia,
    4. codziennie odmawiać Jutrznię i Nieszpory, a w miarę możliwości i Kompletę,
    5. odprawiać czytanie duchowe, zwłaszcza Pisma Świętego i dzieł autorów karmelitańskich,
    6. brać udział w spotkaniach Wspólnoty OCDS,
    7. uczestniczyć w corocznych rekolekcjach wspólnotowych,
    8. codziennie robić rachunek sumienia,
    9. często nawiedzać i adorować Najświętszy Sakrament.

    W przypadku uzasadnionej niemożności wypełniania praktyk modlitewnych zalecanych przez przepisy OCDS można podjąć inną formę modlitwy, np. Różaniec Święty, Drogę Krzyżową. Zalecenia modlitewne nie obowiązują pod grzechem, ale są skutecznym środkiem wzrostu w miłości Bożej.

  2. Członek Wspólnoty OCDS powinien rozwijać w sobie ducha pokuty i umartwienia według poniższych wskazówek:
    1. często przystępować do sakramentu pokuty (przynajmniej raz w miesiącu) oraz w miarę możliwości zadbać o stałe kierownictwo duchowe,
    2. ćwiczyć się w cnocie milczenia i pokory,
    3. praktykować czyny miłosierdzia i umartwienia według tradycji Zakonu Karmelitów Bosych, zwłaszcza w okresie Adwentu, Wielkiego Postu i przed świętami karmelitańskimi, np. poprzez ofiarowanie swojej pracy jako ofiary miłej Bogu,
    4. cierpliwie akceptować przeciwności życia,
    5. odwiedzać chorych, zwłaszcza członków Wspólnoty OCDS,
    6. praktykować dodatkowe, według indywidualnych możliwości, posty i umartwienia, oprócz postów przepisanych przez Kościół,
    7. praktykować modlitwy za zmarłych, szczególnie za członków Zakonu Karmelitów Bosych.
  3. Oprócz dni postu właściwych dla Kościoła w Polsce Członkowie Wspólnoty OCDS zachowują wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych (chyba, że nie jest to możliwe z powodu choroby czy innych poważnych racji) w wigilie:
    1. uroczystości św. Józefa – 19 marca,
    2. uroczystości Matki Bożej z Góry Karmel – 16 lipca,
    3. święta św. Teresy od Dzieciątka Jezus – 1 października,
    4. uroczystości naszej Świętej Matki, Teresy od Jezusa – 15 października,
    5. uroczystości Wszystkich Świętych Zakonu Karmelitańskiego – 14 listopada,
    6. uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – 8 grudnia,
    7. uroczystości św. Jana od Krzyża – 14 grudnia,
    8. święta Patrona Wspólnoty1.

    Wskazane jest również zachowanie wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych w środy i soboty według tradycji karmelitańskich.

  4. Zaleca się, by każda Wspólnota OCDS rozważyła możliwość uroczystego obchodzenia święta Patrona Wspólnoty
  5. Najświętsza Maryja Panna jest wzorem wierności w służbie i słuchaniu Pana (K 30, 31), dlatego członkowie Wspólnoty OCDS powinni naśladować Maryję w jej relacji do Boga oraz braci i sióstr. Zalecany jest udział w nabożeństwach majowych i różańcowych (w październiku), udział w nowennie szkaplerznej i innych świętach i uroczystościach maryjnych.
  6. Członkowie Wspólnoty OCDS w miarę możliwości uczestniczą w triduach, nowennach i uroczystościach ku czci Świętych Zakonu Karmelitów Bosych.
Chociaż dla ludzi dobrej woli droga jest równa i słodka, to jednak postąpi na niej mało i z trudnością ten, kto nie ma dobrych nóg, odwagi, wytrwałości.
Drzewo pielęgnowane i strzeżone troską swego właściciela przyniesie mu w odpowiednim czasie owoce, których się spodziewa.
Lepiej jest obciążonemu być z silnym, niż swobodnemu ze słabym; gdy jesteś obciążony, jesteś z Bogiem, twą mocą, który jest zawsze z utrapionymi; gdy jesteś wolny od trudu, jesteś tylko z samym sobą, czyli z całkowitą słabością. Cnota bowiem i męstwo duszy wzrasta i umacnia się w trudach znoszonych cierpliwie.
Jeśli ślepy upada, nie podniesie się sam, a choćby się podniósł, pójdzie tam, gdzie nie należy.
Bardziej Bóg ceni w tobie pragnienie oschłości i cierpienia z miłości, niż wszystkie pociechy, widzenia duchowe i myśli, jakie byś mógł mieć.
Kto sam upada, sam jest w upadku i niewiele ceni swoją duszę, kto sam sobie ufa.
O Boże mój, któż Cię nie znajdzie według swej woli i pragnienia, gdy Cię szuka z czystą i pełną prostoty miłością? Wszak Ty sam ukazujesz się pierwszy i wychodzisz na spotkanie tych, którzy Cię szukają!
Kto obciążony upada, z trudnością będzie mógł powstać ze swym ciężarem.
Bardziej Bóg pragnie od ciebie choćby najmniejszego stopnia czystości duszy, niż największych dzieł, jakich możesz dokonać.
Jeżeli się nie lękasz upaść sam, jakże myślisz, że się sam podniesiesz? Wiedz, że dużo więcej może dwóch razem, niż jeden sam.
Stłum twoje pożądanie, a znajdziesz to, czego pragnie twe serce. Bo czyż wiesz, że twe pragnienie jest według woli Bożej?
Dusza bez przewodnika, choćby miała cnotę, jest jak węgiel rozpalony, pozostawiony sobie; i raczej będzie ostygała, niż się rozpalała.
Bardziej Bóg żąda od ciebie choćby najmniejszego stopnia posłuszeństwa i uległości, niż wszystkich innych czynów, jakie chcesz podjąć dla Niego.
Kto chce być sam bez podpory i przewodnictwa kierownika, będzie jak drzewo bez właściciela, wyrosłe na polu, które choćby najwięcej miało owoców, nie dojrzeją one jednak nigdy, gdyż podróżni je zrywają.
Zawsze Bóg odkrywał przed ludźmi skarby swej mądrości i ducha, lecz teraz, gdy zło więcej odsłania oblicze, On hojniej je odkrywa.
św. Jan od Krzyża

Słowa światła i miłości

Przypisy:
1. We wspólnocie warszawskiej: wspomnienie św. Rafała Kalinowskiego – 20 listopada